6 maja 2006

Martyna Wojciechowska i Falvit Everest Expedition do ataku na szczyt!

Trudne chwile w bazie pod Everestem. Atakować czy nie?

Było to pytanie, na które znaleść musieli odpowiedź uczestnicy wyprawy. Ich sytuacja była tak dobra, że nawet zła. Zdobyli już niezbędne minimum aklimatyzacji, jako pierwsi (do wczoraj) i jako jedyni spośród kilkuset wspinaczy mieli za sobą noc (a nawet 2) spędzoną w obozie 3. Gotowi byli i są do ataku na szczyt Mt Everestu.

Jednak atakowanie w roli pierwszego, w tak małym zespole, z proporcjonalnie małym wspomaganiem Szerpów (tylko 3) i z Martyną w środku (która okazała się jednak być podczas wyprawy silna i samodzielna), to nie jest perspektywa, z którą ta wyprawa się liczyła i na którą byłaby przygotowana.

Obóz III (fot. Martyna Wojciechowska)

Powyżej Przełęczy Południowej, w trakcie ataku, trzeba zakładać poręczówki, trzeba mieć jakieś odwody "bezpieczeństwa" (awaryjny biwak) na wys.8400m n.p.m., trzeba torować i przecierać ślad być może w głębokim śniegu.

Aklimatyzacja zespołu Falvit jest wystarczająca do "wspomaganego" ataku, ale nie jest aż tak fantastyczna, by zespół mógł podołać ponadnormatywnym zadaniom. Posiadana aklimatyzacja - "na styk" - nie daje marginesu na coś więcej, niż marsz po przetartym i to koniecznie tylko w dobrej pogodzie.

Na Icefallu (fot. Wojciech Trzcionka)

Wyprawa Falvit nie ukrywała, że na Evereście działa 25 wypraw, wśród nich wiele komercyjnych, dysponujących kilkudziesięcioma Szerpami, którzy rokrocznie przecierają i poręczują szlak na szczyt, stawiając drogę otworem dla przybyszów ze świata.

Baza pod Everestem

A teraz co? Żadna z wielkich wypraw nie jest gotowa do ataku! Czy Martyna ma przetrzeć im drogę? To spory dylemat. Ale rozwiązanie po części przyszło samo, a po części je znaleziono.

Prognozy pogody zapowiadające tzw. okno pogodowe (summit window) na dni od 10. do 15. maja zmobilizowały co ambitniejszych wspinaczy ze Szwajcarii i Hiszpanii do szybkiego nadrobienia zaległości (właśnie zeszli do bazy z obozu 3). Nie odpoczną tak dobrze jak Falvit, ale duża szwajcarska ekspedycja firmy Kobler & Partner podjęła się roli pioniera, przecierającego drogę przy pomocy zastępu Szerpów od Przełęczy Południowej do szczytu Mt. Everestu.

Ekipa Falvit ruszy więc po nich - najprawdopodobniej też w towarzystwie paru wspinaczy hiszpańskich z wyprawy Mallorca a dalt de tot, którzy swój atak potwierdzili już na serwisie ekspedycji wpisem z 3-go maja. Obie wyprawy potwierdziły też, że prowadzą uzgodnienia w sprawie ewentualnego wspólnego ataku. Tak połączonym siłom powinno być łatwiej.

W Bazie - Martyna Wojciechowska i Tomasz Kobielski sprawdzają wieczorem najnowsze doniesienia z Polski

Martyna i zespół Falvit odpoczywają teraz w bazie, być może zejdą nawet poniżej niej, żeby lepiej zregenerować siły, odprężyć się i naładować akumulatory. Wyjście z bazy do ataku powinno nastąpić 9. maja. HiMountain Team, który brał elektroniczny udział w burzliwej dyskusji w ostatnich dniach, budowie strategii i w procesie podejmowania decyzji życzy wszystkiego dobrego i oby się udało! Nawet Ryszard Pawłowski, który jest teraz w Tybecie, studiował stan aklimatyzacji wyprawy i przysłał jej "dogłębną" analizę ;-), cytujemy: Jeżeli spali na 7300 to mają szansę, ale musi być pogoda i tlen dla Martyny. Rysiek".

Uważamy tak samo. Warunkiem powodzenia jest też to, żeby tlen działał bezawaryjnie. Trzymamy kciuki.

Jeżeli wyżej opisany plan nie "wypali", wtedy pozostanie atakować w czasie tzw. drugiego okna pogodowego, które z reguły przypada na dni ok. 20-21 maja. Nie jest też jeszcze pewne to, czy Szerpowie wyprawy dostarczą do górnych obozów wystarczającą ilość tlenu (mają wyjśc z bazy 6 maja) przed 11-12 maja tj. przed planowanym atakiem.Każdy z uczestnikow powinien mieć do dyspozycji ok. 6 butli. Jeżeli to się nie uda - opóźnienie i przełożenie ataku na potem (20-21 maja) będzie koniecznością.

Janusz Majer
Artur Hajzer