25 lipca 2006

Smak lodu w Karakorum - Słowacy na Uli Biaho

Smak lodu w Karakorum lub
"Kiedy lód zamienia się w wodę, wciąż masz wystarczająco dużo czasu aby się po nim wspiąć"

Wróciliśmy do Karakorum o dwa miesiące wcześniej niż zwykle. Na początku ciągle padał śnieg, w nocy temperatura spadała poniżej zera i tylko w takich warunkach mogliśmy wspinać się po tych trudnych lodowych drogach.

Namioty w bazie i północno-zachodnia ściana Uli Biaho
(fot. Dodo Kopold)

40 godzin na Hainabrakk
To była nasza druga próba na tej drodze. Podczas pierwszej przysypała nas lawina, a ja dodatkowo dostałem bryłą lodu. Po tych doświadczeniach postanowiliśmy rozpocząć wspinanie o północy aby uniknąć lawin i odłamków lodu. Warunki lodowe, jakie zastaliśmy, były bardzo dobre - lód był stromy, najczęściej osiągał 90 stopni, i był bardzo twardy. Wspinaliśmy się szybko i po jednym biwaku osiągnęliśmy grań szczytową. Naszą wspinaczkę chcieliśmy kontynuować na szczyt, ale nie byliśmy w stanie pokonać skalnej wieży, na wysokości 5375 metrów. Wróciliśmy tą samą drogą.

Linia próby na Hainabrakk (fot. Dodo Kopold)

Hainabrakk ridge 5375m (bez wejścia szczytowego)
DOLZAG DIHEDRAL VI/6, 1000 m, 8-9.06.2006
Styl alpejski
Dodo Kopold, Gabo Čmárik

Wspinaczka w ścianie Uli Biaho (fot. Dodo Kopold)

Shipton Spire (północna ściana)
Stromy lód, niezwiązany śnieg nawiewany na stosunkowo łatwiejszy teren i długa grań z nawisami w kształacie grzyba. Tak właśnie wygląda północna ściana Shipton Spire - wciąż niezdobyta. Pokonaliśmy pierwsze 500-metrów tego niebezpiecznego terenu, ale o ósmej rano po dojściu na stanowisko, Gabo poczuł się źle - był cały w kolorze zielono-czerwonym, to był efekt udaru słonecznego. Był zbyt chory abyśmy mogli iść dalej, więc zarządziliśmy odwrót.

Linia próby na Shipton Spire (fot. Dodo Kopold)

Kilka metrów pod granią Uli Biaho (fot. Dodo Kopold)

54 godziny w ścianie Uli Biaho
Trzy lata temu, kiedy oglądałem północno-zachodnią ścianę Uli Biaho, starałem się znaleźć linię, którą można by się wspiąć na szczyt. Ale mimo starań, nie mogłem wyszukać żadnej bezpiecznej drogi. Ściana jest pionowa, z trudnym lodem i niebezpieczną granią szczytową. Do tej pory nikt nie próbował się na nią wspiąć.
Wspinaczkę rozpoczęliśmy w nocy od niebezpiecznego kuluaru, rano osiągnęliśmy podstawę głównej, lodowej ściany. Następnie pokonaliśmy pierwsze 100 metrów pionowego lodu, i po przejściu stromych pasaży osiągnęliśmy miejsce pierwszego biwaku. Wyrąbaliśmy w twardym lodzie małą półeczkę, na której mogliśmy jedynie usiąść. Noc była mroźna - bez śpiworów, szybko zamieniła się w horror. Zatem nie czekając na świt, po kilku godzinach odpoczynku, ponownie zaczęliśmy się wspinać.

Gabo Čmárik i Dodo Kopold po 54-godzinnej akcji na Uli Biaho
(fot. arch. Dodo Kopold)

Najtrudniejsze miejsce było jednak przed nami - cienki lód wylany na skałę. 10 metrów od wierzchołka musiałem nawet założyć stanowisko - nie byliśmy wstanie wspinać się na szczyt jednocześnie, ponieważ śnieżna grań nie wytrzymałaby ciężaru dwóch osób. W tym miejscu grań formuje wielkiego śnieżnego grzyba - tak jak na Cerro Torre. Zjazdy zajęły nam całą noc, do asekuracji używaliśmy jedynie stanowisk typu Abałakowa.

Linia drogi na Uli Biaho (fot. Dodo Kopold)

Uli Biaho, 6417m
DRASTISSIMA VI/6 ABO, 2200 m, 21-23.06.2006
Styl alpejski, bez spitów
Dodo Kopold, Gabo Čmárik

Uli Biaho w całej okazałości (fot. Dodo Kopold)

Dodo Kopold