23 czerwca 2008

Norwegowie w Ruth Gorge

W dniach 7 kwietnia - 3 maja w rejonie Ruth Gorge na Alasce działali Norwegowie Eiliv Ruud i Nils Nielsen. W tym czasie dokonali przejść szeregu dróg, w tym kilku wybitnych klasyków rejonu.

Skandynawowie przybyli do Ruth Gorge na początku kwietnia. Pierwsze dwa tygodnie były bardzo zimne, a ściany pokrywała warstwa śniegu i lodu sprawiająca, że warunki wspinaczkowe odbiegały od ideału. Swój pobyt Eiliv i Nils rozpoczęli od przejścia Ham and Eggs (V 5.8 AI4, 850 m, Davies-Krakauer-Zinsser, 1975) na Mooses Tooth, ponieważ sądzili, że na tej południowej ścianie znajdą lepsze warunki lodowe. Ich przejście było pierwszym w tym sezonie, tuż przed wspinaczką zespołu Tomaz Jakofcic i Tina Di Batista. Zjazdy po wspinaczce zajęły prawie tyle samo czasu, co droga do góry z uwagi na konieczność dokopywania się do stanowisk zjazdowych. Część z nich była zresztą w opłakanym stanie.

Następnie w "odpoczynkowy" dzień w słabych warunkach pogodowych przeszli Japanese Couloir (III 55-70o śnieg/lód) na Mt. Barrill (2332 m). Na całej długości drogi natrafili na śnieg i liny użyli tylko raz w górnej części, przy przekraczaniu szczeliny.

Kontynuując swój pobyt w Ruth, 19 kwietnia zespół norweski wspiął się drogą Freezy Nuts (TD+ 95o, 800 m) na London Tower. Podobnie jak Jakofcic i Di Batista, którzy robili tą drogę dzień wcześniej, nie doszukali się tu przewidywanych trudności, niemniej wspinaczka i wyjście na piękny szczyt dostarczyło im satysfakcji. Zejście nastąpiło drogą wejścia i zdaniem wspinaczy jest to najlepsza droga powrotu z London Tower, a nie, jak to było praktykowane wcześniej przez niektóre zespoły, lodowcem z drugiej strony góry.

Przejściem, które przykuwa największą uwagę, jest wytyczenie 28 kwietnia prawdopodobnie nowej drogi Kuriositeten (AI5 M3+, ok. 800 m) na mniejszej górze zlokalizowanej pomiędzy Mt. Bradley (2775 m) i Mt. Dickey (2909 m), znanej jako Szczyt 747. Znawcy rejonu, znakomici wspinacze Kelly Cordes i Joe Puryear potwierdzili, że nie było wcześniej zarejestrowanych wspinaczek w linii wejścia norweskiego zespołu. Kuriositeten (po norwesku "Rzadkość"), powstała na wschodniej ścianie szczytu, którą Norwegowie - nie posiadając informacji o nazwie góry, nazwali Litlefjellet, co oznacza "Mała Góra". Góra oczywiście nie jest taka mała, ale wygląda na taką w porównaniu do ogromnych "sąsiadów".

Czerwoną linią zaznaczona "Kuriositeten" (AI5 M3+, ok. 800m) (fot. Nils Nielsen/alpinist.com)

Nilsen tak wspomina wspinaczkę:

Wyruszyliśmy z założonego obozu o 3 rano i rozpoczęliśmy wspinaczkę dwie godziny później. Pierwszy wyciąg składał się z 20-30 metrów pionowego śniegu, przez który się przekopałem tunelem natrafiając po drodze na duży kamień. Było to bardzo interesujące i myślę, że dałbym temu miejscu wycenę M3+ ST4 (ST od snow tunneling - wycena tunelu śnieżnego). Następnie żleb rozszerzał się i zaczęliśmy poruszać się jednocześnie w stromym śnieżnym terenie z odcinkami lodu (AI3-4) przez następne 300-400 metrów. Byłem szczęśliwy, ponieważ to mi przypadło w udziale poprowadzenie kluczowego wyciągu, który zawierał 60 metrów idealnego pionowego lodu w najwęższym miejscu żlebu. To był najlepszy lodowy wyciąg, jaki kiedykolwiek poprowadziłem. Trochę wyżej żleb ponownie się rozszerzył i dalej podążaliśmy wzdłuż grani pokonując krótkie, pionowe odcinki mikstu aż do szczytu, który osiągnęliśmy o 9 rano.

Ponieważ górna, szersza część żlebu, który przewspinaliśmy, miała wystawę południowo-wschodnią, a temperatura wzrastała z każdą minutą uznaliśmy, że bezpieczniej będzie zejść przez zachodnią ścianę i pójść przez przełęcz 747. W obozie byliśmy o godzinie 13. W ciągu kolejnych dwóch tygodni droga została dwukrotnie powtórzona, najpierw przez Matta Tuttle'a i Jazona Kue i później przez francuski zespół. Z powodu krótkiego podejścia pod ścianę, umiarkowanych trudności drogi i faktu, że większość drogi można spokojnie przejść w ciągu dnia "Kuriositeten" ma szansę stać się szybko klasykiem Ruth.

Nielsen na kluczowym wyciągu nowej drogi
(fot. Eiliv Ruud/alpinist.com)

Na zakończenie swojego pobytu w Ruth, Nielsen i Ruud przeszli prawą z dwu bliźniaczych, lodowych dróg na Mt. Dickey. Jako pierwszy drogę pokonał w 2003 lub 2004 roku zespół Karen McNeill i Christine Byrch. Po długim podejściu, unikając seraków, Norwegowie wspięli się 8 wyciągów do AI4 i po osiągnięciu północno-zachodniej grani zjechali na dół. Zaliczyli tez próby na Mt. Dickey, Eye Tooth i szczycie 747, jednak za każdym razem z powodu złych warunków lodowych lub długich odcinków przewieszonego śniegu musieli się wycofywać.

Nielsen walczy ze strachem przed lodowym grzybem
na wschodniej ścianie Mt. Dickey
(fot. Eiliv Ruud/alpinist.com)

Wilan

Źródła: Alpinist