Próba klasycznego przejścia na Fisher Towers

Informacje o wspinaczkach na piaskowcowe Fisher Towers w amerykańskim stanie Utah rzadko goszczą na łamach serwisów wspinaczkowych, głównie z uwagi na specyfikę wspinania w tym rejonie i fakt, że niewielu jest amatorów tych "czerwonych" wspinaczkowych horrorów. Tym bardziej cieszą doniesienia o próbie uklasyczniania istniejących na tam dróg.

Amerykanie Jason Haas i Rob Pizem podjęli próbę klasycznego przejścia 250-metrowej West Side Story na Cottontail Tower, jednej z turni Fisher Towers. Wbrew powszechnie panującej opinii o powadze drogi, której hakowa wycena brzmiała 5.9 C3, jej klasyczna wersja okazała się najłatwiejszą z dróg na tej najtrudniejszej z czterech turni Fisher. "Prawie" klasyczne przejście wymagało od wspinaczy pokonania trzech wyciągów 5.12 i dwóch złamanych kości. "Prawie", ponieważ jeden z wyciągów został zrobiony w stylu Top Rope. Wycena po ich przejściu brzmi 5.12 R (9 wyciągów).

Cottontail Tower (po prawej). "West Side Story" prowadzi na
siodło pomiędzy turniami, po czym wiedzie widoczną na tle
nieba lewą krawędzią turni (fot. Rob Pizem)

Haas i Pizem przeszli drogę bez użycia haków po wielu dniach spędzonych na niej podczas wiosennych ferii (Pizem jest nauczycielem). Pierwsze półtora wyciągu relatywnie łatwej wspinaczki do 5.10+ puściło OS. Gwałtowny huragan zmusił jednak wspinaczy do zakończenia pierwszego dnia wspinaczki. Sfrustrowani powrócili do domu z żelaznym postanowieniem rozprawienia się klasycznie z drogą w ciągu tygodnia.

Początkowe wyciągi na "West Side Story" (fot. Rob Pizem)

Drugiego dnia po kombinacji klasycznej wspinaczki i hakówki obaj dotarli do drabiny z nitów na piątym wyciągu drogi, wciąż niepewni, czy droga puści klasycznie. Po tym, jak Pizem przewędkował wyciąg 5.12- obaj zdecydowali zjechać na dół i wymienić część z osadzonych w ścianie spitów przed próbą przejścia klasycznego. Po dniu przerwy weszli ponownie w ścianę i wspięli się klasycznie do kluczowego miejsca na siódmym wyciągu, do którego Haas przymierzył się bez znajomości. Niestety obły kominek nie puścił, a Haas poleciał wyrywając dwa punkty i łamiąc dwie kości w prawej stopie po bliskim spotkaniu z mała półką. Nie zważając na ból stopy Haas zaoferował, że przyasekuruje Pizema, by ten mógł dokończyć wyciąg. Po wymianie trzech kolejnych spitów pod kątem klasycznego przejścia obaj wycofali się.

Specyfika wspinania na Fisher Towers (fot. Rob Pizem)

Po dniu opadu śniegu Jason i Rob powrócili w mroźny poranek na drogę. Kontuzjowana stopa Haasa skazała go wyłącznie na asekurowanie Pizema, który pracował nad kluczowym wyciągiem przez kilka godzin, zanim udało mu się przejść go na wędkę bez obciążania liny. Pod samym wierzchołkiem czekała na nich jeszcze jedna niespodzianka. Po łatwiejszym ósmym wyciągu stanęli jeszcze w obliczu boulderowego problemu (wycenionego na V5), który bronił dostępu do widocznych na szczycie kotw.

Trudno tu oczywiście mówić o pełnym przejściu klasycznym (jeden z wyciągów puścił w stylu TR), niemniej dla wszystkich, którym specyfika wspinania w rejonie Fisher Towers nie jest obca, jest to dość wartościowe przejście. Póki co droga czeka na czyste klasyczne przejście kluczowego siódmego wyciągu i pierwsze jednodniowe przejście klasyczne.